Od zera do kartridża
TłumaczeniePokaż oryginał
Jak w latach 70. i 80. powstawały gry na Atari 2600
TłumaczeniePokaż oryginał
Od zera do kartridża: jak w latach 70. i 80. powstawały gry na Atari 2600
Podróż przez początki tworzenia gier – od pierwszych szkiców na papierze po gotową grę w plastikowym kartridżu.Tworzenie gier na Atari 2600 w pionierskich czasach branży wyglądało zupełnie inaczej niż praca z dzisiejszymi silnikami gier. Często jedna osoba odpowiadała za programowanie, grafikę i projekt gry. Zamiast wygodnego edytora miała do dyspozycji notatki, własne narzędzia i mnóstwo cierpliwości.
1. Papier, ołówek i plan obrazu
Papier w kratkę był przydatnym pomocnikiem podczas projektowania gry.- Projektowanie sprite’ów: Postacie i inne obiekty można było najpierw narysować punkt po punkcie. Wiersze rysunku zamieniano następnie na wartości liczbowe, często zapisywane szesnastkowo, i umieszczano w programie jako dane graficzne.
- Planowanie czasu: Konsola nie miała pamięci mieszczącej cały gotowy obraz. Programista musiał więc precyzyjnie dobierać moment przekazywania danych układowi graficznemu TIA podczas wyświetlania obrazu. Ta część programu nosi nazwę kernel i liczy się w niej każdy cykl procesora.
2. Pisanie kodu w asemblerze
Ówczesne gry zwykle pisano w języku asemblera. Dawał on bezpośrednią kontrolę nad tym, co robi procesor i ile czasu mu to zajmuje.- Procesor MOS 6507: Korzystał z zestawu instrukcji rodziny 6502. Pod skrótami takimi jak LDA, STA czy JMP kryły się poszczególne rozkazy. Trzeba było oszczędzać zarówno miejsce na kod w ROM, jak i każdy ze zaledwie 128 bajtów wbudowanej pamięci RAM przeznaczonej na bieżące dane.
- Komputery do tworzenia gier: Kod źródłowy powstawał na innym komputerze, gdzie asembler przekształcał go w kod maszynowy. Następnie przesyłano go do urządzenia deweloperskiego podłączonego do konsoli. Wyposażenie różniło się w zależności od firmy.
3. Szukanie błędów na prawdziwym sprzęcie
Błąd w obliczeniach czasu mógł przesunąć obiekt lub zakłócić obraz, a nieprawidłowa synchronizacja mogła nawet sprawić, że obraz zaczął się przewijać. Poprawianie programu oznaczało więc czasem również badanie tego, co dzieje się wewnątrz konsoli.- Przyrządy pomiarowe: Analizator stanów logicznych lub oscyloskop mógł pomóc śledzić sygnały i znaleźć przyczynę problemu, której nie dało się ustalić, patrząc tylko na telewizor.
- Emulatory ROM i pamięci EPROM: Emulator ROM zastępował pamięć kartridża zapisywalną pamięcią RAM, dzięki czemu nową wersję można było szybko przesłać z komputera. Inną opcją był kartridż testowy z pamięcią EPROM. Przed ponownym zaprogramowaniem należało ją skasować światłem ultrafioletowym.
4. Od gotowego programu do kartridża
Po ukończeniu i przetestowaniu gry przychodził czas na produkcję kartridży.- Układy ROM: W dużych seriach powszechnie stosowano pamięci mask ROM, których zawartość ustalano podczas produkcji. Nie polegało to więc na „wypalaniu” każdego gotowego kartridża osobno. Układ montowano na płytce drukowanej wewnątrz plastikowej obudowy.
- Droga do sklepu: Kartridż otrzymywał etykietę z nazwą i ilustracją gry, był pakowany i trafiał do sprzedawców. W domu wystarczyło włożyć go do wyłączonej konsoli, a następnie ją uruchomić. Procesor odczytywał program bezpośrednio z kartridża i można było zacząć grać.



Komentarze (0)