The Simpson - Bart vs. the Space Mutants - Nintendo NES

- Wydawca:
- Acclaim Entertainment
- Rok wydania:
- 1991
Fioletowe przedmioty, podejrzani sąsiedzi i chłopak z procą. Przygoda Barta na NES wymaga spostrzegawczości, pomysłowości i cierpliwości, by ocalić Springfield.
Na ulicy stoi zwyczajna doniczka. Kawałek dalej uwagę przyciąga witryna, a obok przechodzi ktoś wyglądający zupełnie normalnie. W innej platformówce po prostu przeskoczylibyście nad tym wszystkim. Bart Simpson ma jednak okulary rentgenowskie, puszkę farby w sprayu i bardzo nieprzyjemne podejrzenie: Springfield przestaje być sobą. Żeby powstrzymać inwazję kosmitów, trzeba zacząć interesować się wszystkim, co fioletowe.
Na pierwszy rzut oka można uznać grę za kolejną platformówkę podążającą śladami Maria. Tutaj jednak samo przetrwanie drogi w prawo nie wystarcza. Bart musi realizować konkretne zadania, przeszukiwać otoczenie, korzystać z ekwipunku i rozpoznawać to, co ważne. Pod kolorową kreskówkową powierzchnią kryje się połączenie skakania i małych zagadek przygodowych. Najlepsze chwile przychodzą wtedy, gdy pozorny element dekoracji nagle okazuje się rozwiązaniem.
Ten pomysł nadaje pierwszym ulicom własny charakter. Kolor markizy nagle znaczy więcej niż jej rozmiar, a zwyczajny przechodzień może być ważniejszy od oczywistego potwora. Gra zachęca do myślenia jak Bart: co da się poruszyć, kogo sprowokować i który zakup może mieć nieoczekiwane zastosowanie? Mario zmienia krajobraz w tor przeszkód, Bart — w miejsce do płatania figli.
Dobrym przykładem jest telefon do tawerny Moe. Znany z serialu żart zyskuje praktyczny sens: wywabienie barmana na zewnątrz daje okazję do zajęcia się jego fioletowym fartuchem. Takie drobiazgi ożywiają licencję. Nie chodzi już tylko o rozpoznanie twarzy z telewizji, ale o wykorzystanie zachowania postaci we własnym planie.
Jednocześnie jest to lekcja ostrożności. Skakanie na każdą napotkaną głowę się nie opłaca, bo za atak na zwykłego człowieka traci się jeden punkt wytrzymałości. Okulary zmieniają sposób patrzenia na ulicę. Zagrożenia nie zawsze da się rozpoznać po wyglądzie, a działanie na oślep bywa gorsze od krótkiej chwili obserwacji.
Trudność nie wynika wyłącznie z szybkości wrogów. Często najpierw trzeba zrozumieć, czego gra oczekuje. Gdy zostaje ostatni cel, uważne rozejrzenie się pomaga bardziej niż gorączkowe bieganie. Dla jednych to urok dawnych gier, dla innych źródło frustracji. Oba odczucia pasują do tego kartridża i nie trzeba zasłaniać jego szorstkich krawędzi nostalgią.
Powrót do tego Springfield nadal daje jednak szczególną satysfakcję. Nagle rozumiecie przeznaczenie przedmiotu, który wcześniej mijaliście. Udaje się skok kończący poprzednie próby. A fioletowa doniczka przestaje być dekoracją. Staje się małym osobistym wyzwaniem, którego rozwiązanie wreszcie znacie.
Springfield na dwóch przyciskach
The Simpsons: Bart vs. the Space Mutants ukazało się na NES w 1991 roku. Pierwotną wersję przygotowało Imagineering, a wydał ją Acclaim. To jedna z najwcześniejszych wypraw do świata Simpsonów w grach i świetny przykład tego, jak nietypowym bohaterem przygodowym jest Bart. Nie ma miecza ani statku kosmicznego. Ma tupet, kilka przydatnych przedmiotów i talent do zmieniania spokojnego popołudnia w sąsiedzką katastrofę.Na pierwszy rzut oka można uznać grę za kolejną platformówkę podążającą śladami Maria. Tutaj jednak samo przetrwanie drogi w prawo nie wystarcza. Bart musi realizować konkretne zadania, przeszukiwać otoczenie, korzystać z ekwipunku i rozpoznawać to, co ważne. Pod kolorową kreskówkową powierzchnią kryje się połączenie skakania i małych zagadek przygodowych. Najlepsze chwile przychodzą wtedy, gdy pozorny element dekoracji nagle okazuje się rozwiązaniem.
Dlaczego wrogiem jest fiolet?
Kosmiczni mutanci chcą zbudować broń do podboju Ziemi i potrzebują do tego osobliwych składników. Najpierw szukają fioletowych przedmiotów. Bart musi sprawić, by te zasoby stały się bezużyteczne: coś przemalować, coś ukryć, a czasem wymyślić drobny psikus. Warto więc patrzeć na licznik pozostałych celów, zamiast oceniać postęp wyłącznie po pokonanych przeciwnikach.Ten pomysł nadaje pierwszym ulicom własny charakter. Kolor markizy nagle znaczy więcej niż jej rozmiar, a zwyczajny przechodzień może być ważniejszy od oczywistego potwora. Gra zachęca do myślenia jak Bart: co da się poruszyć, kogo sprowokować i który zakup może mieć nieoczekiwane zastosowanie? Mario zmienia krajobraz w tor przeszkód, Bart — w miejsce do płatania figli.
Dobrym przykładem jest telefon do tawerny Moe. Znany z serialu żart zyskuje praktyczny sens: wywabienie barmana na zewnątrz daje okazję do zajęcia się jego fioletowym fartuchem. Takie drobiazgi ożywiają licencję. Nie chodzi już tylko o rozpoznanie twarzy z telewizji, ale o wykorzystanie zachowania postaci we własnym planie.
Pięć przystanków, pięć nowych problemów
Ulice Springfield: nauczyć się patrzeć
Pierwszy poziom przedstawia spray, sklepy, ekwipunek i poszukiwanie fioletowych celów. Warto oglądać witryny, gzymsy i przedmioty znajdujące się ponad chodnikiem. Ten etap skupia w sobie całą przygodę: jeden problem wymaga precyzyjnego skoku, inny dobrego pomysłu. Bez zrozumienia zadania można przejść długą drogę i nadal mieć wrażenie, że niewiele się osiągnęło.Centrum handlowe: kapelusze w ruchu
Mutanci przebudowują maszynę i przerzucają się na kapelusze. Większego znaczenia nabierają platformy i wyczucie chwili, więc dokładne oglądanie ulicy zmienia się w ostrożne szukanie drogi w górę. Nakrycia głowy nie zawsze leżą gotowe do zabrania: niektóre trzeba najpierw strącić właścicielom. Nadal należy jednocześnie pilnować trasy i celu wyprawy.Krustyland: z procą na wesołym miasteczku
Trzeci przystanek należy do balonów. Proca pozwala trafiać cele z daleka, a park oferuje także dodatkowe gry. Wesoła sceneria nie oznacza jednak odpoczynku. Przed strzałem dobrze ustawić Barta i sprawdzić zapas amunicji. Kolory oraz atrakcje rozpraszają właśnie wtedy, gdy najważniejsze jest miejsce lądowania po kolejnym skoku.Muzeum historii naturalnej: szukanie wyjść
W czwartym poziomie celem stają się tabliczki EXIT. Część wisi wysoko i pomaga dosięgnąć ich pistolet na strzałki. Zmiana otoczenia nadaje przygodzie nowy nastrój: zamiast sklepowych wystaw trzeba analizować przejścia między eksponatami, zagrożeniami i platformami. Oznaczenie wyjścia ma tu osobliwe podwójne znaczenie. Pokazuje drogę na zewnątrz, a zarazem jest dokładnie tym, czego chce przeciwnik.Elektrownia jądrowa: rodzinny finał
Ostatni poziom skupia się na prętach paliwowych, które trzeba odnosić do reaktora. Bart może nieść najwyżej cztery naraz, dlatego liczy się kolejność podróży między piętrami. Pomagają windy, schody i cała rodzina. Finał zyskuje inny rytm: poza refleksem potrzebne są orientacja w terenie i plan, który pozwoli uniknąć zbędnego wracania tą samą drogą.Okulary, dowody i rodzina, która wreszcie wierzy
Okulary rentgenowskie ujawniają ludzi opanowanych przez mutantów. Skok na zdemaskowanego intruza pozostawia dowód; jego zebranie dodaje literę do imienia członka rodziny. Po ułożeniu całego imienia bliski pomaga Bartowi w walce z bossem w pierwszych czterech poziomach. To zgrabny żart: tym razem Bart mówi prawdę, ale najpierw musi przekonać do niej rodzinę.Jednocześnie jest to lekcja ostrożności. Skakanie na każdą napotkaną głowę się nie opłaca, bo za atak na zwykłego człowieka traci się jeden punkt wytrzymałości. Okulary zmieniają sposób patrzenia na ulicę. Zagrożenia nie zawsze da się rozpoznać po wyglądzie, a działanie na oślep bywa gorsze od krótkiej chwili obserwacji.
Przyjazne obrazki, surowe zasady
Przygoda Barta potrafi być bezlitosna. W ramach jednego życia wytrzymuje tylko dwa trafienia, a niektóre upadki od razu odbierają całe życie. Dochodzą do tego limit czasu, ograniczone zapasy i sterowanie warte kilku minut ćwiczeń. Zwłaszcza długiego skoku lepiej nie poznawać po raz pierwszy nad przepaścią.Trudność nie wynika wyłącznie z szybkości wrogów. Często najpierw trzeba zrozumieć, czego gra oczekuje. Gdy zostaje ostatni cel, uważne rozejrzenie się pomaga bardziej niż gorączkowe bieganie. Dla jednych to urok dawnych gier, dla innych źródło frustracji. Oba odczucia pasują do tego kartridża i nie trzeba zasłaniać jego szorstkich krawędzi nostalgią.
Powrót do tego Springfield nadal daje jednak szczególną satysfakcję. Nagle rozumiecie przeznaczenie przedmiotu, który wcześniej mijaliście. Udaje się skok kończący poprzednie próby. A fioletowa doniczka przestaje być dekoracją. Staje się małym osobistym wyzwaniem, którego rozwiązanie wreszcie znacie.
Ciekawostki
- Wśród projektantów gry był Garry Kitchen. We własnym życiorysie zawodowym wymienia współtworzenie projektu i programowanie; wcześniej przygotował także adaptację Donkey Konga na Atari 2600. Jego związek ze światem Nintendo sięga więc dalej niż przygoda Barta.
- Amerykański kartridż opisany w NesCartDB ma 128 KB pamięci ROM programu i 128 KB ROM grafiki, łącznie 256 KB. Dla tej konkretnej wersji podano również układ MMC1 i brak baterii. To zaskakująco mało miejsca na całe kreskówkowe Springfield.
- Oryginalna amerykańska instrukcja ma oznaczenie copyright 1990, podczas gdy wydanie gry w USA przypada na luty 1991 roku. Rok wydrukowany w materiałach nie musi więc oznaczać daty pojawienia się w sklepach.
- Gra skrywa strefy teleportacji. Według instrukcji przenoszą Barta tylko w obrębie tego samego poziomu, zamiast pozwalać pomijać światy jak słynne skróty w Mario.
- Fioletowy fartuch Moe łączy telefoniczny żart z serialu z głównym zadaniem pierwszego poziomu. Humor jest częścią rozwiązania zagadki, a nie tylko obrazkiem lub rozpoznawalnym powiedzonkiem.
- Ten sam tytuł trafił na inne konsole i komputery domowe. Dlatego sterowania oraz porad z NES nie należy automatycznie przenosić na wszystkie konwersje. Słynna kooperacyjna gra automatowa The Simpsons firmy Konami również jest odrębną przygodą.
Instrukcja, twórcy i pierwotne wydanie
Transkrypcja instrukcji NES: sterowanie, zadania i pomoc rodzinySkan amerykańskiej instrukcji w Gaming Alexandria
Garry Kitchen: życiorys zawodowy i lista prac
NesCartDB: amerykański kartridż i dane techniczne
NintendoComplete: zapis przejścia wersji NES
Wskazówki i poradniki
Sterowanie, które warto przećwiczyć
- A odpowiada za skok, a dłuższe przytrzymanie zmienia jego wysokość. Instrukcja przypisuje A również szybszy ruch. Sprawdź reakcję na bezpiecznym terenie, zanim ruszysz między niebezpieczne platformy.
- Bardzo długi skok wykonasz, naciskając A i B niemal jednocześnie, ale A odrobinę wcześniej. Odwrotna kolejność może niepotrzebnie zużyć amunicję trzymanej broni.
- B używa sprayu lub strzela. SELECT przełącza przedmioty w ekwipunku, START uruchamia wybrany. Aby zatrzymać grę, wybierz pozycję Pause i potwierdź przyciskiem START.
- Najpierw wybierz i włącz okulary, dopiero potem zdecyduj, na kogo skoczyć. Utrata wytrzymałości przez zaatakowanie zwykłego człowieka jest zbędnym błędem.
Jak zamienić pierwszą próbę w postęp
- Pilnuj pozostałych celów i zegara. Dotarcie do końca obszaru bez wykonania zadania nie wystarcza.
- Spray nie rozwiąże każdej zagadki z fioletowym przedmiotem. Jeśli nie działa, poszukaj innej możliwości w otoczeniu lub przydatnego zakupu w sklepie.
- Po pokonaniu ujawnionego mutanta szybko zbierz dowód, zanim zniknie. W ten sposób przygotowujesz pomoc rodziny przed starciem z bossem.
- Oszczędzaj amunicję i ustaw się przed oddaniem strzału. W Krustylandzie oraz muzeum broń służy również do wykonywania zadań.
- W elektrowni zapamiętaj powrót do reaktora. Limit czterech prętów premiuje przemyślane obchody zamiast błądzenia bez celu.
Znasz tę grę? Uzupełnij informacje, dodaj poradnik i zdobądź punkty za zatwierdzony wkład.
Zaproponuj zmianę

Sir Gamer
Supersoup
UVE
purpur
Bart