Commando - Nintendo NES

Commando
Wydawca:
Capcom
Rok wydania:
1986
Super Joe, kilka granatów i cała armia na drodze. Commando na NES-ie łączy bezpośrednią akcję z automatów z tajnymi schronami, bonusami i ciągłym szukaniem przejścia między pociskami.
Śmigłowiec wysadza cię na miejscu i odlatuje. Resztą musi zająć się Super Joe: mała postać przeciwko niemal wszystkiemu na ekranie. Commando potrafi wyjaśnić swój świat w kilka sekund. Idź naprzód, celuj i przede wszystkim nie daj się zapędzić tam, skąd nie będzie już gdzie uskoczyć.

Z salonu gier prosto pod ostrzał

Capcom wydał oryginalne Commando na automaty w 1985 roku, a wersję na Famicoma i NES-a w 1986. Gra należy więc do wczesnej konsolowej epoki firmy, jeszcze sprzed pierwszego Mega Mana. Widok z góry i przesuwające się pole bitwy pozwalają obserwować strzelców, przeszkody i wolną przestrzeń jednocześnie, ale nie zostawiają wiele czasu do namysłu.

Dżungla, przejścia i pozycje wroga nie są wyłącznie dekoracją. Określają, gdzie można się przecisnąć i gdzie lepiej nie stawać. Po kilku próbach pozornie bezmyślna strzelanina zmienia się w naukę tras: rozpoznajesz niebezpieczne miejsce i następnym razem podchodzisz z lepszej strony.

Dwie bronie, dwa zadania

Joe strzela przyciskiem B, a granaty rzuca przyciskiem A. Zwykłej amunicji jest pod dostatkiem, lecz granaty trzeba uzupełniać. Nie stanowią jedynie efektowniejszego zamiennika strzałów: oryginalna instrukcja wskazuje dowódcę za barykadą, którego należy trafić właśnie granatem.

Rozsądny ruch często liczy się bardziej niż szybkie wciskanie przycisku. Patrząc wyłącznie na wroga przed sobą, łatwo przeoczyć pocisk z boku. Gra uczy przewidywania, pozostawiania sobie drogi odwrotu i nierozmieniania bezpiecznej pozycji na kuszący bonus. Napięcie wynika z prostego pytania: możesz zostać jeszcze chwilę czy już musisz uciekać?

Pod polem bitwy kryje się coś więcej

Wersja domowa daje dodatkowy powód do badania terenu. Ukryte drabiny prowadzą do podziemnych schronów z zakładnikami i innymi znaleziskami. Lornetka pomaga odkrywać kryjówki, medal dodaje życie, a wśród bonusów jest kamizelka ochronna. Podziemia nie są automatycznie bezpiecznym miejscem odpoczynku: instrukcja wyraźnie ostrzega przed wężami.

Ta dodatkowa warstwa nadaje kolejnym próbom sens wykraczający poza lepszy wynik. Można zapamiętywać ciekawe miejsca, szukać zapasów i oceniać, czy warto zboczyć z drogi. Commando zachowuje przy tym tempo i surowość automatu. Najlepiej działa jako krótkie, intensywne wyzwanie, w którym każdy przeżyty odcinek staje się małym osobistym zwycięstwem.

Ciekawostki

  • W ankiecie magazynu BEEP! z października 1985 roku Tokuro Fujiwara wskazał Commando jako grę ze swojego dorobku, z której był szczególnie dumny. To świadectwo z epoki, a nie późniejsza nostalgiczna ocena.
  • Amerykańska instrukcja wita graczy w imieniu Captain Commando i zalicza grę do jego Challenge Series. Bohaterem jest jednak Super Joe; reklamowa postać ze wstępu może wprowadzać w błąd.
  • Historia firmy Capcom datuje konsolowe Commando na 1986 rok, a pierwszego Mega Mana na 1987. Joe pomagał więc budować markę na ośmiobitowej konsoli jeszcze przed niebieskim robotem.

Źródła i dalsza lektura

Oryginalna instrukcja Capcom na NES – transkrypcja
BEEP! 1985 – ankieta z Tokuro Fujiwarą
Capcom – historia firmy i daty premier

Wskazówki i poradniki

Jak przetrwać trochę dłużej

  • Zostawiaj sobie wolną drogę uniku. Długie stanie przy przeszkodzie może być groźniejsze niż stopniowe parcie naprzód.
  • Uzupełniaj granaty z migających skrzyń i zachowaj część na przeciwników za osłoną.
  • Nie obserwuj tylko aktualnego celu. Sprawdzaj boki i miejsce, do którego się wycofujesz.
  • Ostrożnie wchodź do odkrytych schronów. Przy szukaniu zakładników i bonusów nadal mogą zaskoczyć cię wrogowie oraz węże.
Udostępnij
Udostępnij Facebook Pinterest WhatsApp X Telegram Reddit E-mail

Znasz tę grę? Uzupełnij informacje, dodaj poradnik i zdobądź punkty za zatwierdzony wkład.

Zaproponuj zmianę

Zaloguj się, aby dodać wpis.

Pixel Art

Tłumaczenie automatycznePokaż oryginał
Grałem na NES, ale też mi się podobało. Na Didaktik graliśmy głównie Dizzy:)